Słyszę tylko tykanie zegara i szepty. Co 5675 sekund w mej głowie pojawia się szept. Mówi, krzyczy, płacze i odchodzi po kilkunastu uderzeniach zegara. Wtedy moje ciało topi się. Staje się czymś na kształt rtęci i rozpływam się po podłodze. Mija 978 sekund, gdy staje się znowu sobą. Leże, leże na podłodze i nie jestem w stanie poruszyć najmniejszą częścią mojego ciała. Nie potrafię, zgubiłam gdzieś drążek i nie mogę ruszać ciałem. Jestem jak w klatce, bezsilny umysł. A wiem, że jak uda się mojemu ciału drgnąć, rozpocznie się na nowo ten sam cykl i tak w nieskończoność. Będzie tak, póki nie dostanę "ostatniego pocałunku". I wtedy zacznie się coś innego.






[nie umiem już pisać bez metafor i bez ukrytego dna]




jestem mistrzem we wkurzaniu samej siebie.

Wiosna wybuchła. Ale mój nastrój dalece odbiega od wiosny wokół. Nie będę zbawiać świata, ani nie będę zawsze miłą i dobrą dziewczynka. Mam dość. Doszłam do pewnego etapu, gdzie czas by krzyczeć. Wymyśliłam sobie jakieś wyimaginowane wiosenne postanowienia, ale mam zamiar sie ich twardo trzymać, pewnie przejdzie mi tak samo szybko jak przyszło, ale teraz będe oszukiwać samą siebie i mówić, że mi się uda.


Jeden plus moich nastrojów. Wszystko zaczyna mi sie układać w spójną całość. Za dużo rozumiem.



Katarzyno Marto Anno, zrób do cholery coś z sobą. Zatrzymałaś się na etapie 14 latki i nie możesz wykroczyć po za to. Nie powinnaś zachowywać się jak dziecko. Przestań tupać nóżkami i coś ze soba zrób. Wystarczy spokojnie pomyśleć, nie denerwuj się, uspokój.



To ja będę sobie tak cichutko pod stołem czekać. Albo wyjdę i coś zrobię, bo jest trochę nie wygodnie.

Jestem kobietą, która czasami zapomina o założeniu stanika. Ale i tak moje piersi wyglądają wtedy dobrze. Lubię odkrywać ramiona i na chwile mieć na sobie szpilki. Zazwyczaj zapominam o makijażu i nawilżającej maseczki na noc, ale bez tego umiem też funkcjonować. Jestem kobietą na którą jedyne co możesz robić to patrzec.